ჯადოქრის ოცნება?!

იმ პერიოდში რაც მე საეჭვოდ გახლდით გაუჩინარებული
ბევრი რამ მოხდა ბლოგოსფეროში.
მაგ: ცნობილი ოცნებობის მარათონი რომელიც საოცარი სისწრაფით მოედო ბლოგებს და ყველაზე ანტიმეოცნებე ბლოგერებიც კი აიყოლია...

ბევრი ოცნება წავიკითხე ... აი ასე თავხედურად, მოურიდებლად და უხეშად ყველას სულში მოვახერხე თითქოს შეღწევა, თუმცა ისევ და ისვე მათი სურვილით და ერთი რამ დავასკვენი უფრო სწორედ კი ორი:

1. ყველას თითქმის ერთი და იმავე რამ სურს და ეს ერთი და იმავე რამ ყოველთვის რატომღაც სახლით იწყება... თუმცა რაღა რატომღაც? ალბათ ლოგიკურიც არის ჯერ უნდა გქონდეს სახლი, სადაც მერე ყველაფერი იქნება ალბათ

2.რატომღაც თითქმის ყველა წაკითხული ოცნება ჩემთვის სურვილებად იქნა აღქმული.

ჩემი მოკრძალებული აზრით ოცნება რომლის ახდენაც შესაძლებელია არ არის ოცნება.
ჩემთვის ოცნება ეს უფრო არარეალური ფანატიზმის სფეროში გადადის
ანუ იმჰო შეცდომაა - "მე ვოცნებობ სახლზე"
სწორია - "მე მინდა მქონდეს სახლი"
სახლი ამ შემთხვევაში მხოლოდ მიზანია... რომლის მიღწევაც შესაძლებელია თუ ეს სახლი მაინცდამაინც სხვა პლანეტაზე არ გინდა რომ გქონდეს.
ჰუჰ

რაც მე შემეხება, მე მხოლოდ ერთი რამ მსურს, უფრო სწორედ კი მე მხოლოდ ერთი ოცნება მაქვს, რომლის ახდენაც ყველა სუბიექტური და ობიექტური ფაქტორით გამორიცხულია და ექვემდებარება კატეგორიას გრიფით "შეუძლებელია".

რაც სხვა სურვილებს, გნებავთ ოცნებებს შეეხება მაგ: სახლი , მანქანა და სხვა მატერიალური ფასეულობანი ესენი იმ უზენაესს ოცნებასთან შედარებით იმდენად უმნიშვნელოა რომ სახსენებლად არც კი ღირს.

ბოლოსკენ კი...

ყველა ბლოგერს და არა მარტო ბლოგერს გისურვებთ დაწერილი და არა მარტო დაწერილი ოცნებების ახდენას.

=)

სპონტანურად

მიყვარს – შოკოლადი თხილით

ვოცნებობ – აუხდენელზე

ვფიქრობ – რა ჩავიცვა ხვალ

...............................................................

მძულს – ღამურები

ვნანობ – ძირითადად ჩაუდენელს

მენატრება – მთვარე

მსურს – სიმშვიდე

მაღიზიანებს – ლოდინი

ვგრძნობ – ფეთქვას

მეშინია – გაშლილი სივრცის

ვიცი – წყნარი ოკეანის ფართობი

არ ვიცი – როგორ დავასრულო მოთხრობა

შემიძლია – ყველაფერი

ვმეგობრობ – ჩემნაირებთან

ვაპატიებ – მარტივად

ვტირი – ხშირად

ვიცინი – უფრო ხშირად

ვეძებ- დაბადებიდან

ღირსი ვარ- რასაც ვიმსახურებ

ვკარგავ- საწერ კალმებს

მშურს – ზოგჯერ წარსულის

ვემალები –ძაღლებს

ვემტერები – არასდროს

მაინტერესებს-ანტიკა

არ მაინტერესებს – სერიალები

მრცხვენია – დავიწყებული ადამიანების

უარვყოფ – ფაქტს რომ უყურადღებო ვარ

ვავადმყოფობ – იშვიათად

ვმალავ – ვერ ვმალავ ემოციებს

ვინახავ –მოგონებებს

მწამს – საკუთარი თავის

მიკვირს –ხშირად

მიხარია – უფრო ხშირად

ვჭორაობ – არასდროს - უბრალოდ ფაქტების კონსტატირებას ვახდენ ხშირად

ვდარდობ – სისულელეებზე

ვამაყობ – საკუთარი თავით

ვაკეთებ – სპონტანურად

ვეფერები –კატებს და დათვებს

მსიამოვნებს –ყურადღება

მესიზმრება – მონა-ლიზა ყველაზე კოშმარულ სიზმრებში

ვეხმარები –უანგაროდ

ვეწევი – არასდროს

მწყინს – ზედმეტად ხშირად

ვხარჯავ – ენერგიას

ვღალატობ – იშვიათად პრინციპებს

ვკამათობ – გამუდმებით

ვუხეშობ – არ ვუხეშობ

ვუსმენ – ხმაურს

ვყოყმანობ – არასდროს

ვკითხულობ – გამუდმებით

ვამზადებ – როგორც ამბობენ იშვიათად

ვაფუჭებ- როგორც ამბობენ ხშირად

ვუყურებ - ჯინსების თაობას

ვცხოვრობ –საქართველოში

დავდივარ – უნივერსიტეტში

ვმკურნალობ – აღარ ვექვემდებარები მკურნალობას :D

ვერიდები- ვერ ვერიდები

ვიტყუები – ვერ ვიტყუები

ვგიჟდები – პროფესიონალებზე

ვაგროვებ – წიგნებს, გრძნობებს და იმედებს

ვეჭვიანობ – გამუდმებით

“ვკაიფობ” – მაია ასათიანზე

ვიზიდავ – განსხვავებულ ადამიანებს

ვალამაზებ – ჩემს სახლს, დეკორაციას ვუხდები :D

ვაჩვენოთ ეს ფილმი მსოფლიოს

"არა აქვს მნიშვნელობა იცინის თუ ბრაზობს

ფილმის ყურებისას მაყურებელი,

მაგრამ თუ მან ერთხელ მაინც დახედა საათს

ე.ი. შენ წააგე."

(c)პედრო ალმადოვარი

...........................................................

...........................................
ერთხელ მაინც?
წამებს ითვლიდა ხალხი
მე კი სრულიად ბუნებრივად მქონდა იმის მოლოდინი, რომ დასასრულს ტაშს დაგვიკრავდნენ, მადლობას გადაგვიხდიდნენ და გასასვლელში სამახსოვრო მაისურებს დაგვირიგებდნენ წარწერით:

"თბილისური love story - მე ამას გავუძელი"

..................................................

.........................................

ჟანრი - თითქოს მხატვრული, მაგრამ შეიძლება დოკუმენტურიც, რადგან სცენებსა და სცენებს შორის უდიდესად დახვეწილი უნიჭოებით იყვნენ "ჩატენილი" ფილმის შემოქმედი 12 რეჟისორი, პროდუსერი, ფინანსისტი, ფსიქოლოგი, ოპერატორი, მძღოლი ... და სხვა რიგითი გამვლელები, რომლებიც იმდენად დეტალურად გვიხსნიდნენ ფილმის თითოეული სცენის შინაარს, რომ ან ჩვენ ვეგონეთ უაღრესად დებილები, ან თავიანთი შედევრი ეგონათ იმდენად ზეგენიალური, რომ დეტალური ახსნის გარეშე ჩვეულებრივი მოკვდავნი ვერ ჩავწვდებოდით.

რაც ყველაზე მთავარია ამ დეტალური ახსნების მერე მიდიოდა იგივე სიუჟეტი რაზეც უკვე 20 კაცმა ილაპარაკა, ასე რომ დარბაზში სრულიად სამართლიანად მუსირებდა აზრი:

"ან ფილმი გაუშვით, ან ეს ხალხი მაინც გააჩუმეთ!"

ჩაფიქრებული კომედიად, იდეაში ფანტასტიკაც, რეალურად კი გამოუვიდათ სრულიად ახალი სიტყვა კინემატოგრაფიაში. ამ ფილმით პრაქტიკულად საფუძველი ჩაუყარეს სრულიად ახალ ჟანრს- მარაზმული.

რეჟისორი - ყველა, ვინც ზედმეტი 100 $ იშოვა და განაცხადა: "მომბეზრდა უსაქმურობა, მოდი ფილმს გადავიღებ!"

მსახიობები- სრული სპექტრი. ყველაზე მეტად ამ ფილმში კავსაძის, ბერიკაშვილის, ყიფშიძის გამოჩენა არ მომეწონა. ასეთ ხალხს ელემენტრალურად არც უნდა აკადრო და არ უნდა შესთავაზო ამ უნიჭობაში მონაწილეობის მიღება.

სცენარი- თავისუფლად დაეტეოდა 1 თაბახის ფურცელზე.
დამრჩა შთაბეჭდილება რომ სცენარი piczo-ს საიტიდან იყო აღებული, არც შევმცდარვარ აი ნახეთ

მგრძნობიარე თინეიჯერის მიერ დანახული თბილისური რეალობა.

შინაარსი- შემთხვევითი ორსულობა, ბიჭის აფექტში ჩავარდნა, მარნეული, ჯადო, ნარკოტიკები

თემა- ყელში ამოსული- ნარკოტიკები, კაი ბიჭები, დებილი გოგოები.

იდეა- აბა გამოიცანით ...

......................................................................................................

მიზანი- ფილმის საერთაშორისო ფესტივალებზე გატანა.

ჩემი გადაწყვეტილება- ზემო პუნქტიდან გამომდინარე გადავწყვიტე ჩემი ნოკიათი გადაღებული ვიდეოები დავამონტაჟო და საერთაშორისო ფესტივალი თუ არა ამის მერე "რუსთაველს" უკვე მორალური უფლება აღარ აქვს რამე დაიწუნოს.

პრობლემა- ერთი პერიოდი საქართველოში ყველა მღეროდა ვისაც პირის გაღება არ ეზარებოდა დღეს კი ყველა ფილმს იღებს ვინც კამერა იშოვა.-> იმ მომღერლებმაც ძირითადად ფილმში დაიწყეს გადანაცვლება

...........................................................

........................................................................

რჩევა: მე რომ ხელოვანი ვყოფილიყავი და საქართველოში მეცხოვრა, ვერც გავბედავდი რაიმე ნაკლებად ხარისხიანის გაკეთებას, საქართველოში ხომ ყველა ექსპერტია თანაც ყველაფრის

................................................

P.S. და ბოლოს,

ვაჩვენოთ ეს ფილმი მსოფლიოს - იქნებ დაგვეხმარონ.

სათაური?! ჰმ... ზედმეტია!

"დამირეკე რაღაც ძალიან მაგარი

ამბავი უნდა გითხრა"

ვინც მიცნობს წამის მეასედში შეუძლია იმის წარმოდგენა რა სისწრაფით ვეცი ტელეფონს
როგორ ავკრიფე ნომერი
რა სახით ველოდი როდის მიპასუხებდნენ ქალაქის მეორე ბოლოდან საიდანაც უნდა ეთქვათ რაღაც ისეთი რაც დედამიწას ბრუნვის მიმართულებას შეაცვლევინებდა
:-.)





კელერი ამბობდა: "როდესაც ბედნიერების ერთი კარი იკეტება, მეორე აუცილებლად იღება, მაგრამ ჩვენი იმდენ ხანს ვუყურებთ დახურულ კარს, რომ ვეღარ ვამჩნევთ იმ ერთს რომელიც გაიღო ჩვენთვის."-ო

მე კი ვფიქრობ რომ როდესაც კარი იკეტება, ის შემდეგ მეორედ აუცილებლად იღება, თუმცა ჩვენ იმდენად სწრაფად ვაქცევთ ზურგს დახურულ კარს რომ ვეღარ ვამჩნევთ მის მეორედ გაღებას....

ამიტომ საჭიროა რომ იმ კარში ვიღაც გელოდეს

ვიღაც, ვისაც შენი იქ ყოფნა გაახარებს....ვიღაც ვინც გაგაფრთხილებს რომ კარი გაიღო....

მეორედ გაიღო...

მეორედ კარი კი ყოველთვის იღება თუ შენ ნამდვილად იცი რომ სწორედ ამ კარში გინდა შესვლა.


ვერ ვწერ

უბრალოდ არ მინდოდაეს დღე დამეკარგა
:-.)

again in Georgia =)

პოსტი ეძღვნება
ჩემს უსაყვარლეს მეგობარს


ცივ, უემოციო, გაყინულ ქვეყანასა და პირზე უაზროდ შეყინულ ღიმილიან ხალხს რომ ვერ აიტანდა დიდი ხნის წინ ვიცოდი.
ფრენკებს, ლუსიებს, ფლორიანებს, კლარებს და მისთანებს ჩვენ რომ ვჯობდით ამას მალევე მიხვდა.

მერე, როგორც ყველა გენიალური იდეა მის თავში, ესეც უეცრად დაიბადა ერთ დღესაც გაიღვიძა, თავისი ნივთები მოკრიფა,

"ერთი თქვენი პატრონის დედაცო"- განაცხადა და ისევ იქით წამოვიდა, საიდანაც წავიდა.

თვითმფრინავში ერთი აზრი უტრიალებდა მხოლოდ
"რას ვაკეთებ"

თუმცა რაც უფრო უახლოვდებოდა მრავალ ჭერახდილ აეროპორტს უფრო მეტად სჯეროდა რომ სწორედ იქცეოდა.

სახლში, წასული რომ არ ეგონათ, ისე უცებ დაუბრუნდათ

"დაგრჩა რამეო?" - ჰკითხეს
- კი...
სითბო,
მზე,
ღიმილი,
სიყვარული,
მეგობრები
და
თქვენო...
რომ გაიგეს რა დარჩენია
" რა ვიცი აქედან თითქოს ნორმალური გავუშვით და იქ რა დაემართაო"

მერე უამრავი უსაქმური ექსპერტიც გამოჩნდა "უაზროდ მოიქეცი", "იქ წასული აქ როგორ დაბრუნდი" და მსგავსი ვრცელი ლექციებით...

მე კი, ალბათ პირველად ჩემს ცხოვრებაში, არ ძალმიძს ემოციის გამოხატვა:)


P.S. ეს ჩემი პირველი ნახატია და გარდა იმისა რომ უდიდესი სიყვარულით არის დახატული სხვა არავითარი ღირებულება არ გააჩნია. =)




:-.)

უპს თუ გსურთ ფრაზების წაკითხვა დააკლიკეთ სურათს
ნუ თუ რა თქმა უნდა ზეიდელაური მხედველობა არ გაქვთ

მირზა შაფი

ასე არასდროს არ მომწონებია არც ერთი პროექტი საქართველოში
ყველა შეამჩნევდით ამ ათასობით ბილბორდს მოხეტიალე ბოშებივით რომ არის მიბნეული ქალაქში რესტავრირებული და ჯერ დაუმთავრებელი პროექტებით.

თანაც ყველას დამთავრება რატომღაც 2013 წელს უკავშირდება :D

წარმოიდგინეთ რაოდენ პესიმისტი უნდა იყო ამ დროს 2012 წელს მსოფლიოს აღსასრულის რომ გჯეროდეს

ვიცი ბევრს არ მოსწონს ეს ახლად წამოწყებული პროექტები.

გეთანხმებით კიდეც, ბევრი უნიჭოდ დაგეგმილი და განუხორციელებელი რამ არის ბილბორდზე გაკრული.

შესაძლოა თბილისმა მართლაც ვერ მოიხდინოს ამდენი შუშის ცამდე აზიდული ბიზნეს ცენტრები.

მაგრამ ეს "ათას ერთი ღამის" ზღაპრიდან ამოხეულ ფურცელს უფრო ჰგავს, ვიდრე 2012 წლის თბილისს.....

მშვენიერია =)
არა...
უფრო ზუსტი ზედსართავი იქნებოდა


ზღაპრულია

არა ...

ქვეცნობიერად

ყოველთვის

ასეთ ქალაქში მინდოდა ცხოვრება.....

ყველაზე ჭკვიანი წიგნები

ყველა დროის და ხალხის 10 საუკეთესო წიგნების სიაში შედიან:

1.კონფუცი- "ლუნ იუი"

2.იამამოტო ტუნეტომო-"ჰაგაკურე"

3.იოჰან ვოლფგანგ გოეთე - "ფაუსტი"

4. ასტრიდ ლინდრგენი -"სახურავის ბინადარი კარლსონი"

5. იულიამ შექსპირი -"ჰამლეტი"

6.ალან ალექსანდრ მილნი -"ვინი პუხი და სხვები"

7.ზიგმუნდ ფროიდი -"სიზმრების ახსნა"

8.არისტოტელე- "მეტაფიზიკა"

9.მეფე სოლომონი- "ეკელეზიასტი, ანუ წიგნი წინასწარმეტყველებისა"

10. იმანუილ კანტი-"წმინდა გონების კრიტიკა"

ამ ტოპ 10-ეულიდან მე პირადად 5 მაქვს წაკითხული

ორის წაკითხვას ვაპირებ დანარჩენი სამი კი არ მაინტერესებს
მათ მაგივრად კიდე რამდენიმე წიგნს მივამატებდი

სამწუხაროა რომ არც ერთი ქართული წიგნი არ მოხვდა ათეულში

ალბათ შემდგენლები არ იცნობენ ქართულ ლიტერატურას

თორემ "ვეფხისტყაოსანი" უდაოდ იმსახურებს მოკრძალებულ ადგილს ათეულში.

ერთი პრაქტიკული საიტის შესახებ

ბლოგი წაკითხვადი რომ იყოს საჭიროა საინტერესო თემები,
ან ჩვეულებრივი თემები დანახული არაჩვეულებრივად.
თუმცა ამ ყველაფერთან ერთად ასევე საჭიროა გრამატიკულად სწორი წინადადებები...
მართალია ერთ პოსტში მე აქტიურად ვამტკიცებ იმას რომ მთავარია პროდუქტი და არა შეფუთვა, მაგრამ შეფუთვაში გრამატიკა ნამდვილად არ მიგულისხმია
თანაც ყველას გვსიამოვნებს გრამატიკულად გამართული, სწორი და დალაგებული წინადადებების კითხვა ასეთი პოსტები როგორც წესი უფრო ადვილად და ლამაზად იკითხება...
მე პირადად ძალიან სწრაფად ვბეჭდავ და ასე ნაჩქარევად დაბეჭდილ ტექსტში რა თქმა უნდა ზედმეტად ბევრ შეცდომას ვუშვებ, - ზოგან ასოა გამორჩენილი, ზოგან სიტყვა, ზოგან წინადადება, ზოგან ტ წერია თ-ს მაგივრად ს შ-ს მაგივრად და ასე შემდეგ ანუ ძირითადად ისეთ შეცდომებს ვუშვებ რომელსაც მეორედ გადაკითხვის დროს ვერ ვამჩნევ და დიდად კირკიტიც მეზარება..
მოკლედ ბოდიში მინდა მოგიხადოთ ჩემი გაუმართავი ტექსტებისთვის და გაუწყოთ რომ ამიერიდან ეს ასე აღარ იქნება

რადგან ჩემს მიერ აღმოჩენილი იქნა გენიალური საიტი, რომელიც თქვენთვის შესაძლოა დიდი ხნის წინ იყო ცნობილი - ტექსტის გრამატიკულად გამსწორებელი საიტი
ანუ

• შედიხართ



• კრეფთ ტექსტს ქართულად, ან აკოპირებთ



• აჭერთ ღილაკს "შემოწმება"



• ქვედა ფანჯარაში წითლად გიჩვენებთ თქვენს მიერ დაშვებულ შეცდომებს...

ასევე თუ საქმე ეხება გრამატიკულ შეცდომას საიტი სიტყვაზე დაკლიკებით გიჩვენებთ ასევე მის სწორ ფორმას

მაგ: მე სულ ვწერ სიტყვას "ხოდა" და რაღა თქმა უნდა სწორი ფორმაა "ჰოდა"

ეს საიტი ჩემთვის განსაკუთრებით გენიალური აღმოჩენაა რადგან ბლოგზე ქართული შრიფტით ვერ ვწერ ამიტომ შემიძლია პირდაპირ იქ ავკრიფო, შევასწორო და უკვე გასწორებული სახით გადმოვიტანო ბლოგზე.


მოკლედ ყველას გირჩევთ ამ საიტის გამოყენებას, განსაკუთრებით ბლოგერებს.
ჩვენ თუ არ ვიზრუნეთ ქართული ენის გადასარჩენად ქართული ჟურნალიზმის გადამკიდე ზედმეტად ცუდ გზას ადგას...

P.s. ერთადერთი მინუსი საიტის რომ დიალექტებს აღიქვამს სწორ ფორმად :D

როლი ბლოგროლისა

პაუზის შემდეგ გადავწყვიტე მაქსიმალურად სწრაფად ამეთვისებინა ქართულ ბლოგოსფეროში მომხდარი სიახლეები.

ერთ-ერთი ასეთი სასიამოვნო სიახლე გახლდათ

http://blogroll.ge/

აღნიშნული საიტი საუკეთესო საშუალებაა ბლოგის რეკლამირებისთვის, განსაკუთრებით ეს ახალ ბლოგებს ეხება.

შევედი საიტზე და რაც პირველად მეცა თვალში და ნაკლებად მომხიბლა ეს იყო ინფორმაციის საშინელი სიუხვე - უამრავი ბლოგი, უამრავი ბლოგერი, უამრავი პოსტი.

თავიდან ცოტა გამიჭირდა ამ ინფორმაციის ზღვაში ნაცნობი ბლოგების მოძებნა მითუმეტეს რომ ბლოგროლის ლინკის ჩასმისას ბლოგლისტი წამეშალა და ახალი პოსტების მოლოდინში თითქმის მთლიანად მივები ამ საიტს.
ოდნავი შიშის მომენტიც არის.....

როდესაც ხარ შენთვის შენი საიტი მაქსიმუმ 50 ადამიანმა იცის.

გყავს შენი მუდმივად ერთგული მაქსიმუმ 15 მკითხველი და ამ ერთგული, საყვარელ, უპრეტენზიო, ყველაფრის მიმღებ და არაფრის გამკითხავ 15 მკითხველთან ერთად მშვიდად გადადიხარ დღიდან დღეზე უცებ გადიხარ ასეთ ფართო საზოგადოების წინაშე რომლებიც არ გიცნობენ, და არც არიან ვალდებულნი თუნდაც ერთი სიტყვა წაიკითხონ მითუმეტეს ასეთი არჩევნის არსებობის დროს.

თითქოს ზედმეტად ბევრი შრომა გჭირდება რომ ამდენ პოსტში არ დაიკარგო.

რაღაცით გამორჩეული იყო საიტზე სადაც წუთში ათობით პოსტი იწერება და უკვე აღარავის ახსოვს შენი ნახევარი საათის წინ ნაფიქრალ - დაწერილი.

მაგრამ მე მაინც დავრეგისტრირდი.

ახლა შევამოწმე მეილი და წერილები ვნახე რომ მკითხველებმა ჩემი ბლოგი ფავორტებში დაამატეს ავტომატურად გადავედი გვერდზე და პირველ ადგილას ჩემი ალქაჯი დავინახე წამოჭიმული. გამიკვირდა იმიტომ რომ პოსტი გუშინ დავწერე და ნუთუ ამის შემდეგ არავის არაფერი დაუწერია მეთქი? თურმე როდესაც მკითხველი აფასებს პოსტს აღნიშნული პოსტი ზემოთ იწევს.+)

ასე რომ ის ფაქტი რომ ჩემი ალქაჯი ასე ამაყად არის წამოჭიმული დამსახურებაა იმ 9 ადამიანის რომლებმაც ჩემი პოსტი დადებითად შეაფასა
როგორ მომწონს =)

სტიმულს გაძლევს კიდევ უფრო კარგად წერო

დიდი მადლობა ორგანიზატორებს...

დიდი მადლობა ყველას ვინც ჩემს ბლოგზე შემოვიდა...

დიდი მადლობა ყველას ვისაც ჩემი პოსტი მოეწონა...

დიდი მადლობა წინა პოსტის კომენტატორებს... =)

ოთარ ჭილაძე

"ცაში ავფრინდე და იქაც დამაბან?! "

ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ ამა წლის 1 ოქტომბერს 76 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ადამიანები ეგოისტები ვართ რასაც ჩვენ თავად აღმოვაჩენთ, რასაც თვითონ ამოვთხრით ის ყველაზე მეტად გვიყვარდება

ან უფრო მე ვარ ასეთი..

საყოველთაო ბესცელერები მძაგს, ნახევარი მსოფლიო რომ ირევა მათზე და გაუგებარია რატომ..

ჭილაძის გენია თავად აღმოვაჩინე აი ასე არავის უთქვამს როგორი გენიალურიც იყო... შეიძლება მაშინ ამისთვის ჯერ პატარა ვიყავი... მისი ტომეულები სულ ბოლო თაროზე იყო ჩალაგებული "დათა თუთაშხიას" გვერდით.

მაშინ მე-8 კლასში ვიყავი როცა "ვიპოვე" აქამდე უცნობი წიგნი, ჯერ არავის რომ არ ეთქვა წაიკითხეო

ჰოდა მეც წავიკითხე " ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან " ერქვა და მიუხედავად იმისა რომ დიდი ვერაფერი ვერ გავიგე ასაკის სიმცირის გამო... მაინც იმხელა ემოცია იყო რომ რამდენიმე თვე ვფიქრობდი , ვწუხდი და ვღელავდი რომანის გმირებზე, როგორც ყველაზე ახლობელ ადამიანებზე ჩემი ცხოვრების...

მერე

მე-10 კლასში ვიყავი

სოფელში ვნახე ლექსების კრებული ... წიგნი ყდაში იყო ჩასმული ასე რომ ავტორის გაუგებლად დავიწყე მისი პოეზიის კითხვა...

რამდენიმე დღის მერე კი ყდა მოვხსენი და წავიკითხე ოქროსფერი ასოები " ოთარ ჭილაძე"

გამახსენდა და თავიდან დავიწყე ორი წლის წინ წაკითხული რომანის კითხვა...

მერე იყო "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" მერე "რკინის თეატრი" ბოლოს" გოდორი" შიგადაშიგ კრიტიკული წერილები და პუბლიკაციები...

მის პოეზიას რაც შეეხება აბსოლუტურად სულ სხვა კატეგორიაა... მახსოვს ყველაზე მძიმე გამოცდების წინ თავზესაყრელად რომ მქონდა მასალა წასაკითხი ყველაზე კრიტიკულ მომენტში ყველაფერს გვერდზე ვდებდი და მისი ლექსების კითხვას ვიწყებდი... რამდენიმე აუდიო ჩანაწერიც გავაკეთე მისი ლექსების კოლაჟის

მისი ლექსები სულ თან დამქონდა

ერთხელ ერთი კვირით ვათხოვე მეგობარს და ისეთი გრძნობა მქონდა თითქოს შვილი მიმებარებინოს სხვისთვის...

ის არ იყო ქართველი მწერალი, ის უბრალოდ მწერალი იყო საზღვრების გარეშე

მის ნაწერებს შეეძლოთ ბევრი წარმოდგენა, ხედვა შეეცვალათ. რეალობა დაენახებინათ და ამავე დროს უსაზღვრო ოპტიმიზმით აევსოთ..

მიკვირდნენ ადამიანები, რომელთაც არაფერი სმენოდათ მასზე- მეგონა ისინი აბსოლუტურად მოკლებულნი იყვნენ უნარს - ეგრძნოთ, ეგრძნოთ ისევე მძაფრად, ფერადად და თავბრუდამხვევად...

ამავე დროს კი საშინლად მშურდა მათი. მათ ხომ ამდენი ბედნიერება ჯერ კიდევ წინ ჰქონდათ.....

როგორ მიყვარდა მისი ყველა რომანი, ყველა ლექსი და უფრო მეტად იმიტომ რომ ცოცხალი იყო

ეს კი იმას ნიშნავდა რომ კიდევ უამრავი რამის დაწერა შეეძლო უამრავის.....

ოთარ ჭილაძე გახლდათ უკანასკნელი მწერალი, რომელიც მთაწმინდაზე დაიკრძალა.

ქართულ ინტერნეტ- სივრცეში მასზე საკმაოდ მწირი ინფორმაციაა სამაგიეროდ ასეთი ინფორმაცია უხვად მოიპოვება რუსულ ვებ-გვერდებზე ... shade :(